ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ από τους "ΚΡΕΜΑΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ" (Μελάνι 2007)


Άκρα


Όσοι πεθαίνουν φυτρώνουν σαν άγρια χορτάρια

στα πεζοδρόμια -

Το αύριο είναι κάτι με το οποίο

σκουπίζω τα χέρια μου·

περιπλανώμενη αδελφική μου καρδιοσύνη

αυτή η διάσειση η κουβέντα

πέφτει κάποιες στιγμές προξενώντας

μια βαθιά θλίψη που είναι άλαλη,

αυτή που από καιρό έχει λείψει-

Σαν οι νεκροί ξέρουν και

οι ζωντανοί

δεν μπορούν

σ’ έναν κόσμο χωρίς επιφάνεια που μοιάζει

τόσο όσο δεν είναι παρά μια εικόνα,

μια αγιογραφία παραξενιάς -

Οι νεκροί μιλούν ασταμάτητα

σαν παρενέργεια μιας αγάπης

μέσα μας.

Των νεκρών τα λόγια μας

στα μαύρα περπατώντας

που τα νομίζεις ακόμη

παντελόνι & σακάκι

με της απλής λογικής το σκοινί

και το σαπούνι.

Είσαι η αλήθεια που γράφεται καθώς

παύει να ισχύει και αντηχεί

με το λευκό της γάντι αφήνει

μελανιές στου ουρανού το κρέας

νυχιές που οργώνουν

μια εφήμερη καλλιέργεια:

Οργή σφυγμοί και σιγανές ρυτίδες

απομεινάρια είναι οι αιώνες κι αυτή

είναι η αλήθεια γιατί

το σύμπαν διοικείται

μέσα από ένα μουντό καφενείο -

Η εποχή με πεθαίνει γιατί έχω ψυχή

για σώμα και για σώμα

δεν υπάρχουν άλλες θέσεις·

και τι ευτυχία να ακούω

καπνίζοντας το καρμικό τσιγάρο μου

να σπάζει κάποιο θυμωμένο βάζο

βρισιές κατάρες ματαιότητες

κι ύστερα να έρχονται

οι γλυκές λαβωμένες

κιθάρες.

Θα σου χαρίσω το δεξί μου χέρι

αν μου δανείσεις το πριόνι.

Γδύνομαι και βλέπω να με καλύπτει μια ψυχή

ειμαρμένη

πρέπει να δείχνω φυσιολογικός

χτυπούν την πόρτα μου χαράματα ανοίγω κι εμφανίζεται

μία στοά από κίονες που οδηγεί σ’ ένα

φως ελεγειακό -

είναι μονάχα μια ζωή καρτεσιανή·

πράγματα αλλόκοτα πέφτουν απ’ το τραπέζι

του μυστικού δείπνου

μέσα στην ψυχή μου

είμαι καλός στο πείσμα στο ανάθεμα

βάζω τα χέρια μου στη φωτιά

που ανάβει η τριβή της ανεξαρτησίας μου

αυτή η ποίηση πωλείται

σκάβω ένα λάκκο στο κενό μιας

φυσαλίδας μήτρας

την ώρα που η αιωνιότητα

γυρίζει το δειλινό της κεφάλι

φωνάζοντας την

με τ’ όνομα της

Μεγάλης

Φυγής.

[Mahapilika Marg / Cross Maidan, Bombay]


Μια ειδική περίπτωση


Προκάλεσε τη μοίρα με βιαιότητα

με την απαίτηση του ρόδου στα σκοτάδια.

Μεγάλες ανακαλύψεις δεν χρειάζονται.

Αυτό που σήμερα πονάει είναι η διατήρηση.

Υπέροχοι άσημοι ποιητές.

Άγρια βόδια οργώνουν το χώμα

όπου θάφτηκαν ήρωες.

Δυο σκύλοι με σκύλινα φτερά ακολουθούν τα χνάρια

όσων είπαμε.

Μείνε ατάραχος.

Τώρα που έφηβοι παίζουν μπάλα ανάμεσα στα

μπερδεμένα οστά

οι γεροντότεροι είναι για μας συχωρεμένοι.

Ο θάνατος μάς ρουφάει σαν ουίσκι.

Αν κάτι αξίζει είναι μονάχα σαν αυτή

μια ειδική περίπτωση.

Εμείς κατοικούμε στον εγκέφαλο

η ζωή όχι.