ΤΖΑΚ ΚΕΡΟΥΑΚ (Jack Kerouac) - ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Μετάφραση ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ
















76ο Χορικό

ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΡΩΤΑΕΙ

Δεν είναι καλύτερα να μην τους ξυπνήσουμε

Ώστε να μην μάθουν

Πως ονειρεύονται;

Είναι καλύτερα να τους ξυπνήσουμε

γιατί

ονειρεύονται.

Καλύτερα δεν είναι να μην τους ξυπνήσουμε

αφού δεν γνωρίζουν

πως ονειρεύονται;

Ποιος, όχι, ποιος είπε πως

εγώ ονειρευόμουν;

Εσύ το ‘πες, ποιος είπε, πως εγώ λέω

Ότι ονειρεύεσαι;

Το ψέμα είναι ένα καλοστημένο ονειρικό

Φάντασμα

«Συνέχισε, βρίσκεσαι σ’ ένα μακρύ όνειρο,

Αυτό έχω να σου πω.» (Μπιλ)

85ο Χορικό

Στ’ αλήθεια χρειάζεσαι

Την κατάλληλη λέξη

Χρειάζεσαι στ’ αλήθεια

Βεβαίως τα πάντα είναι βλακείες

Σχήματα της βλακείας

Μια κι έξω

Κύριε Ουίλλιαμ Κάρλος

Ουίλλιαμς

Εν πάση περιπτώσει,

Ένα βλακώδες σχήμα

που θα πάψει

όλη τη βλακεία

στο εξής

Αυτό είναι ένα ποίημα

Το ποίημα

Θα πάψει την

Βλακεία


121ο Χορικό

Τα πάντα υπάρχουν την ίδια στιγμή

Δεν έχει σημασία πόσο χρήμα έχεις

Γίνεται ανεπαίσθητα τώρα

Το έργο

Μπορώ να γευτώ τροφή αφάγωτη

Που θα βρω

Στην επόμενη πόλη

Σ’ αυτό το όνειρο

Μπορώ να νιώσω τις σιδηροτροχιές

Σαν λουκούμια

Δεν μπορώ να διακρίνω τη διαφορά

Μεταξύ πνευματικού και πραγματικού

Συμβαίνουν τα πάντα

Αυτό δεν θα πάψει

Θα ‘ναι καλό

Το χρήμα που ήταν να ξοδευτεί

Για τον τρίτο κόσμο, ξοδεύτηκε ήδη

Για τον Μελλοντικό Χρόνο

Για τη Θάλασσα μπροστά μας

Και η θάλασσα γυρίζει πίσω προς τα σένα

Και δεν γλιτώνεις

Όταν είσαι ψάρι

Τα δίχτυα της καλοκαιρινής μοίρας.


230ο Χορικό

Του έρωτα τα απειράριθμα νεκροταφεία

της σήψης,

Το χυμένο γάλα των ηρώων,

Καταστροφή μεταξωτών μαντηλιών

από αμμοθύελλα,

Χάδι των ηρώων που στήθηκαν σε στύλους με δεμένα τα μάτια,

Θύματα δολοφονιών που έγιναν δεκτά στη ζωή ετούτη,

Σκελετοί ανταλλάσσουν δάχτυλα και κλειδώσεις,

Η τρεμάμενη σάρκα των ελεφάντων της καλοσύνης

που ξέσκισαν τα όρνια,

Ιδέες εύθραυστων επιγονατίδων,

Φόβος των αρουραίων που στάζουν βακτηρίδια,

Του Γολγοθά η Ψυχρή Ελπίδα για την Χρυσή Ελπίδα,

Νοτισμένα Φθινοπώρου φύλλα πάνω

στων πλοίων τα ξύλα,

Η ντελικάτη φαντασία κόλλας του ιππόκαμπου,

Τέρμα πια τα φλογερά «Σ’ αγαπώ»,

Θάνατος από μακροχρόνια έκθεση στο μίασμα,

Τρομαχτικά μαγευτικά μυστηριώδη όντα

Αποκρύπτουν το φύλο τους,

Κομμάτια ύλης του Βούδδα κατεψυγμένα

Και τεμαχισμένα στο μικροσκόπιο

Στα Νεκροτομεία του Βορρά,

Μήλα του Πέους έτοιμα να ρίξουν σπόρους,

Κομμένα λαρύγγια από τους κόκκους της άμμου περισσότερα –

Όπως φιλάω στη κοιλιά της μικρής μου γάτας

Την απαλότητα της ανταμοιβής μας


231ο Χορικό

Νεκροί και δεν το ξέρουν,

ζωντανοί και το ξέρουν.

Οι ζωντανοί έχουν μια νεκρή ιδέα.

Ένας άνθρωπος είναι μια ιδέα ζωντανή·

αφού πεθάνει, μια ιδέα νεκρή.

Η ιδέα των ζωντανών είναι ίδια

με την ιδέα των νεκρών.

Οι νεκροί έχουν μια ζωντανή ιδέα -

Νεκρός, δεν έφταιξα εγώ

ήμουν μονάχα μια ιδέα -

Μετάνοια όλο σεβασμό σε μια καλύβα

μελέτη αφοσιωμένη στο Πρωταρχικό -

Το καλό Βουδιστικό υλικό

δεν είναι ένδυμα αμαρτίας -

Είναι ένδυμα Φωτός -

Τα έμβια όντα υποδηλώνουν τον θάνατο

με τις ξένοιαστες πράξεις τους·

Όπως οι νεκροί σημαδεύουν τους ζωντανούς

με την σιωπή τους

Όταν ο βράχος γίνει αέρας

Θα είμαι εκεί.


241ο Χορικό

Και πόσο όμορφη είναι η ιστορία

Όταν ακούς τον Τσάρλι Πάρκερ

να τη λέει,

Είτε από δίσκους, ή σε μαζώξεις

Είτε, σε εμφανίσεις πιο επίσημες στα κλαμπ

Ενέσεις στο μπράτσο να πιάσει την καλή,

Χαρούμενα φυσούσε το

τέλειο

πνευστό

Μα όπως και να ‘χει τίποτα δεν άλλαξε.

Συγχώρα με, Τσάρλι Πάρκερ -

Συγχώρεσέ με που δεν ανταποκρίθηκα στο βλέμμα σου -

Που δεν άφησα να φανεί

Κάτι απ’ αυτό που εσύ μπορείς να επινοήσεις -

Τσάρλι Πάρκερ, προσευχήσου για μένα -

Προσευχήσου για μένα και για τον κόσμο όλο

Μες στη Νιρβάνα του μυαλού σου

Εκεί που κρύβεσαι, τεράστιος και μεγαλόθυμος,

Όχι πλέον ο Τσάρλι Πάρκερ

Αλλά το άφατο μυστικό όνομα

Που περιέχει χάρη

Που δεν μπορεί από δω να μετρηθεί

Ως πάνω, κάτω, σ’ ανατολή ή δύση -

- Τσάρλι Πάρκερ πάρε τον χαμό

μακριά από μένα κι απ’ όλον τον κόσμο.


ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΣΤΟ ΛΟΝΓΚ ΑΪΛΑΝΤ

Τα χρόνια περνούν

φθινοπωρινές βροχές πέφτουν πάνω στην τέντα μου

οι ικανότητές μου δεν σημαίνουν τίποτα για μένα

το κορίτσι μου δεν με συναντά πια

Ίσως γιατί έχω κρεατοελιές στον πούτσο

ή βρήκε ίσως κάποιον νεότερο άντρα με απαλό πούτσο

Μπορώ και βλέπω τα πάντα μες απ’ το μπουκάλι

του κρασιού μου

Ο Ουϊτμαν ήταν χαρούμενος για κάτι εδώ γύρω

τι είπε ο Ουϊτμαν σαν τον ακολούθησαν

εκατομμύρια άρρωστοι;

Τα πρωτοσέλιδα δέκα περασμένων ημερών

δεν μ’ ενδιαφέρουν πλέον

κουρέλια στοργικά πλεγμένα καταλήγουν σε καφάσια του γκαράζ

Το λευκό περιστέρι βεβηλωμένο κι άχρηστο

και ποιος ζητάει σοφία;

Ο κόσμος είναι μια γομολάστιχα για τούτες τις λέξεις

Ω θλιμμένε Μποντιντάρμα μίλησες σωστά,

Ό,τι αγαπήσαμε χάθηκε.

Κανείς στην καρέκλα

κανείς στα βιβλία

κανείς στη βροχή.


Canto Tres

Ας ξεχάσουμε τους περιπατητές

το σκηνικό

Ας κλείσουμε τα μάτια

Άσε με να Σε οδηγήσω

Εδώ υπάρχει σκούρο Γάλα

Εδώ είναι ο Αγαπημένος μας Mahameru

Που θα μουρμουρίσει γλυκά

Και σε σένα

Όπως έκανε σε μένα

στις τρεις η ώρα μια νύχτα

Σαν ξύπνησα με

Κ ά λ ε σ ε

Γονάτισα να δω την

Πραγματικότητα

Και είπα

«Θα με προστατεύεις

για πάντα;»

Κι εκείνος μέσα απ’ την βαθιά

χωρίς λαρύγγι μητρική του τρύπα

Απάντησε «ο μ»

(Pauvre Ange)

ο Mahameru

ο Ταθάγκατα του ελέους

Κοίταξε

Τον

Τώρα

Με σκοτεινή αξιοπιστία

Μέσα στο ατέρμονο σκοτάδι

του βλέφαρου της λήθης

Έτσι

Ανάμεσα στις βροχές του Υπερβατικού

Οίκτου

Αναμένει από Τότε

Πριν από την Παντοτινότητα

Ή έτσι είναι Φανταστικός

Ω Maha Meru

Ω Βουνό Sumeru

Ω Βουνό του Χρυσού

Ω Χρυσάφι Άγιο

Ω Χώρε του Χρυσού

Ω Γλυκιά ειρήνη

μνήμη

.....Ω Nava φωτισμένε Yuku

Του γλυκού κάκτου

Αγκάθι Άχρονο

-Οδήγησε με ανέλαβε με

σαν καράβι

μέσα απ’ αυτήν την θάλασσα

Ασφαλή στην Ακτή

-Ευλόγησε με Ζεράρ

Ευλόγησε εσένα, Ζωντανέ

Θα προσευχηθώ για όλα

τα ευαίσθητα ανθρώπινα

και διαφορετικά ευαίσθητα

όντα εδώ και παντού

τώρα-

Όχι ονόματα

Ούτε καν πρόσωπα

Έναν Οίκτο

Έναν Γάλα

Ένα Φως της Αγάπης

σ ώ σ ε.


Το φεγγάρι

Σε κάποιες περιπτώσεις

το φεγγάρι είσαι εσύ

Σε κάθε περίπτωση

το φεγγάρι.


Μία μετάφραση από τα γαλλικά του Ζαν Λουί Ινκόγκνιτο

Την αγαπημένη μου που δεν θέλει να μ' αγαπήσει:

Τη ζωή μου που δεν μπορεί να μ' αγαπήσει:

Τις ξελογιάζω και τις δύο.

Εκείνη με τα στρογγυλά φιλιά μου…

(Στο χαμόγελο της αγαπημένης μου η επιδοκιμασία του σύμπαντος)

Η ζωή είναι η τέχνη μου…

(Ασπίδα μπροστά στον θάνατο)

Έτσι δίχως έγκριση ζω.

(Τι λυπηρή θεοδικία!)

Η μια δεν ξέρει -

Η άλλη ποθεί -

Έτσι έχουν τα πράγματα.


Ειρήνη

Προστάζω το γένος το ανθρώπινο

να πάψει να διαιωνίζεται

και να αποσυρθεί με βαθιές υποκλίσεις

το συμβουλεύω

και σαν ανταμοιβή και τιμωρία

για ετούτη μου την έκκληση ξέρω

ότι θα ξαναγεννηθώ

ο τελευταίος άνθρωπος

όλοι οι υπόλοιποι θα ‘ναι νεκροί κι εγώ

μία γριά που θα πλανιέται στη γη

βογκώντας στις σπηλιές

που θα κοιμάμαι στην ψάθα

και καμιά φορά θα μονολογώ, καμιά φορά

θα προσεύχομαι, καμιά φορά θα κλαίω

θα τρώω και θα μαγειρεύω

στη μικρή μου στόφα

στη γωνία

«το ‘ξερα πως έτσι θα γινόταν»

θα πω

κι ένα πρωί δεν θα σηκωθώ απ’ το ψαθί μου.


Τρία Χαϊκού

Να πω όχι;

Η μύγα τρίβει

τα πίσω πόδια.


Κόντρα στο λουκέτο

οι γκαραζόπορτες

το μεσημέρι.


Η βροχή σχεδόν

έφτασε να πλυθεί

το πουλί.


ΣΤΟΝ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΝΤΑΛΜΠΕΡΓΚ

Μη χρησιμοποιείς τηλέφωνο.

Οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ έτοιμοι να απαντήσουν.

Χρησιμοποίησε ποίηση.