ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ - ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ JAZZ


















Γερο-Frank Morgan


Βγήκες από μια σκοτεινή πόρτα

Δεν μπορούσες να παίξεις και πολλά

Μάλλον προσευχόσουν

Στάθηκες εκεί

Σαν να μην έτρεχε τίποτα

Το άλτο σου ένα κομμάτι ρίζα

Κι εσύ το μασούσες

Με δυστυχία και με της φυλακής

Τα χρόνια

Σ’ ετούτη την περιφορά

Άτιμε γέρο

Ο θάνατος σε σήκωνε απ’ τα γόνατα.



Ως πότε Lee Konitz


Μου φάνηκες πιο κοντός απ’ όσο

Πίστευα πως ήσουν εδώ και πενήντα

Χρόνια που ‘χεις λιώσει το οργάνι

Του ασυνειδήτου παίχτη·

Ερμητισμός που ανάσσει.

Γιόρτασες τα ογδόντα σου

Ένα μέτρο μακριά μου

Με κοίταξες σαν περίστροφο

Σε κοίταξα που καλά έκανες.


John Coltrane*


[Μια αυτοσχεδιαστική σύνθεση

στη διάρκεια της ακρόασης του Ascension]


Κύκνεια άσματα απανωτά

πυρακτωμένα ηλιοτρόπαια

με γυρισμένες πλάτες εσπερινότερα

των άκαρδων νυχτών

δίνουν όρκους ιερούς

στεριωμένους στους κυρτούς ώμους πουλιών

με φωνή καταραμένη που είμαστε εμείς -

μακαριότητα τυχοκολλημένη

φυλλοκάρδι να ξεμακραίνει

αιώνες κάμποσους για τύχη

που δεν αρκεί

να υπηρετήσει τη σκόνη που διαγράφεται

ως τόπος του κανείς

αυτό που νιώθουν οι άνθρωποι

κρέμεται χειροπόδαρα κάτω από κλίμακες στα ξέφωτα

της υπερβολής -

αψεντοκένταυρη σκιά

σειριακά φρένα σιωπής

κυκλοφορούν μες στο λιόγερμα

όπως βακτήρια κυλούν στο αίμα -

δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η ατιμία.

Είναι πράγμα που δεν φτιάχτηκε

είναι μετά συγκινήσεως αρκετής με μια όψη αισθηματικού

οδοστρωτήρος

μακελειό μιας μεταμόρφωσης σαν άνωθεν περάσματα

παράσιτα που ζουν την άδυτη στιγμή

απόρριμμα πρωτόλειο μιας καύσης εσωτερικής

με λήξη παρελθόντος -

ερχόμαστε με μια σκιά για φως

με κάκτο στο κρανίο

τον ήλιο από κασμίριο

βασίλειο εκεί μέσα που ναι’ περήφανος θεός

μάντεμα μιας αράχνης μάγισσας κρεολής

που τρέφει άλογα αισχρά καλπάζουν αντιθέτως

γκρεμίζοντας συθέμελα

αυτό που εγώ νομίζω

αυτό που εσύ για ‘κείνο είσαι σίγουρος

μα είσαι πάλι μόνος και είμαι εγώ αλλοτινός

βουή της μύγας μέσα

στο αυτί Του

σαν τηλεφώνημα ουδενός απ’ τον

τον γαμοπαράδεισο.

Αν νότες σαυρικές απομυζούν

την μπλόφα

πως μόνο αυτό και μόνο τραβιέται

μέσα στις σχισμές τους.



Tony Fruscella*

Κάποια μέρα θα τα πούμε

στον στενό σωλήνα μιας τρομπέτας

ποιος πέφτει πρώτος στην

εξωτερίκευση

αδελφικέ μου δελφικέ αδελφέ

Alcoolique, drogué et finalement clochardisé.

Πως στο ένα πόδι

ό,τι λέμε στέκεται

πώς να πούμε.





Μεταφορά*


Όταν η οικογένεια Dolphy

παρέδωσε

τα πνευστά του νεκρού της

στον John Coltrane

ένας μαύρος θεός ήξερε

τι σήμαινε αυτό



Πρόσφατα νεκρός – Jackie McLean*


Πρόσφατα νεκρός πως είσαι

μου είπε

στο τηλέφωνο

ο παλαβός

πιανίστας

ό,τι κι αν λένε παίζε

το άλτο σάλτο

γέμιζε την παρτιτούρα

όλοι εμείς είμαστε

της άλλης

πλευράς

οι

νεκροί.

*[Τα ποιήματα με τον αστερίσκο ανήκουν στην συλλογή «John Coltrane & 13 Ποιήματα για την Jazz” (Απόπειρα 2007)].